Bide zaharrak bide berri

Egunak neramatzan sarrera pila idazteko ideia asko buruan biraka nituela, eta gai bakarra ezin hautatuak edo denbora “ezak” ez dit gaur arte utzi. Besoetan Heztearen Nazioarteko Astea dela probestuz…

Gogoratzen dudanetik arreta eman didate haurra oihalekin soinean daramatenek, haurrak eta gurasoak gustora, eskuak aske eta harreman perfektuan sentitu izan ditut, txiki-txikitatik. Eta amatasuna eta heziketa ulertzeko modu bat dela iruditzen zait, bizitzeko modu bat. Ama izatea erabaki aurretik ere, oihalen inguruko informazioa, eramateko erak… bildu ditut urteetan zehar, eta pozik bizi izan dut gutxinaka geroz eta oihal eta sistema gehiago kalean ikustea. Haurdun egon aurretik ere, Mexikon erosi nuen horretarako oihal bat.

Haurdun geratu nintzenean erosi nuen Aner era desberdinetara garraiatu ahal izateko eta panpinekin praktikatu nuen sabelak uzten zidan bitartean. Zesareak ez zidan utzi hasieratik Aner nahi nuen bezala garraiatzen, ahultasunak eta sabeleko minak ezinezkoa egiten zuen horrela eramatea, baina zorionez, hasieran tarteka eta geroz eta maizago daramat nirekin. Esango dut, ez naizela honetan “extremista”, kotxesilla ere erabiltzen dugu, eta oso gustora egoten da luze-luze etzanda hor ere. Baina badira goxotasuna eta segurtasuna behar dituen uneak, eta besoetan eramateak, hori bakarrik egitera behartzen zaitu eta gainera ez da batere komodoa tarte luzeetarako.

Postura desberdinetan ibiltzen hasi gara dagoeneko, orain arte, etzanda joan da, sabelean zuen jarreratik gertuen dagoen posturan, ama edo aitaren berotasuna, taupadak eta babesarekin berehala hartzen du hor lo. Egun txarxeagoa duenean gainera, lokartzeko era bakarra izaten da. Orain, gutxiago joaten da etzanda, haur bixi-bixia dugu eta mundua ikusten joatea gustatzen zaio, beraz, beste postura batean ere darabilgu. Eserita joango balitz bezala baina pisua ondo banaturik eta genitalak kargatu gabe (ez naiz motxila supermoderno horien batere aldeko, haurra zutik, pisua genitaletan duela eramatea ez zait ona iruditzen). Eta oso gustora joaten gara biok.

Egongo da horrek geheigizko atentzioa ematea dakarrela, dependentzia handia sortuko diola… esango dutenak, eta esan gabe, pentsatzen dutenak ere bai, batez ere, adin batetik gorakoak, baina ez nago batere ados. Niri, barrenak eskatzen dit haurra gertu izatea, eta nirekin ez bada aitarekin edo gertu-gertuko norbaitekin egon dadila. Niri, senak eskatzen dit haurrak behar edo nahi duenean, nahi beste esne edan dezala bere erritmoan, eta bularrak ematen dion beste guztia ere jaso dezala. Niri, barrenak eskatzen dit haurrari ahal dudan maitasun, goxotasun eta babesik gehien ematea. Horrek, heldua denean mutil seguruagoa eta independienteagoa izatea ekarriko duela sinisten dut, bere behar oinarrizkoak aseak baditu harreman hobea izango dugula iruditzen zait. Eta biok hobeto baldin bagaude zergatik ez egin?

Berriro diot, ez daramat haurra 24 orduz soinean, lo sehaskan edo gurekin egiten du, egunaren arabera, bularra hartzen arabera, baina beti gertu. Kalean ere paseo luzetxo bat eman behar badugu luze-luze joaten da bere aulkitxoan lo. Baina esna dagoenean soinean hartu, zapian ondo kokatu eta mundua, gure babesetik ezagutzen du.

Ez dut epaitzen besteek zer egiten duten, nik, sentitzen dudan eran bizi dut amatasuna eta epaitua ez izatea gustatuko litzaidake. Oso gaizki begiratzen didan jendearekin gurutzatzen naiz egunero, eta gerturatu eta haurra zeinen ongi dagoen ikusten dutenek “ze inbidia” esaten duten gutxi batzuekin ere bai. Baina zoritxarrez epaitua. Gutxi gara, nahiz eta geroz eta gehiago izan, horrelako heziketan sinisten dugunok, eta gizarteak ohitu beharko du gutxinaka.

Bularra ematea ere, tabu izatetik, kalean geroz eta gehiago ikusiko den ekintza da. Eta zorionez, industriek gezur bidez txertatu zituzten biberoiek lekua galduko duten esperantza daukat. Behintzat, txiki-txikiekin. Lanak ez badu laguntzen ere, ahal den neurrian, bularra ematera animatu nahi dut mundu guztia, esperientzia zoragarria da haurrari bizitza ematen jarraitzea.

Eta hemen, “bide berritzat” hartzen diren arren, ez al da ba bide zaharrak berriro hartu eta alde naturalagoari berriro heltzea? Nola izango da bide berria bularra ematea? Nola izango da bide berria haurrak behar duenari erantzutea ordulariari begiratu gabe? Nola izango da bide berria gure lehengusu animaliek bezala haurrak soinean eramatea? Sarri modernitateak galtzen gaitu. Zorionez, senak, indar handiagoa du industriak baino.

Nahia -ri buruz

Soy Nahia y sueño con un mundo en el que las familias decidan con la información en la mano, con un mundo en el que las necesidades de los bebés y los adultos sean respetadas. Y creo que el cambio viene desde la información. Por ello estoy en constante formación. Soy asesora de maternidad, lactancia, porteo, crianza y en duelo gestacional y perinatal. Me podrás encontrar en la página web en euskera Sabeletik Mundura, desde la que promuevo la crianza con apego seguro y basada en la evidencia científica. Estaré encantada de escucharte.
Post hau Amatasuna, Maitasunaren sua, Naturaz atalean publikatu zen. Gogokoetara gehitzeko lotura iraunkorra.

Bide zaharrak bide berri -ri erantzun bat

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s