Sarri entzuten dut itxaropena dela galtzen azkena, itxaropenari heldu eta askatu behar ez dela… Baina benetan hori pentsatzen dugu? Benetan uste dugu itxaropena izateak bizitza konponduko digula?
Gaixo dagoena sendatuko duela? Gose denari jaten emango diola? Etxea behar duenari teilatu bat emango diola? Lagunak behar dituenari lagunak emango dizkiona? Barre egitea behar duenari irria ekarriko diola? Nekatua dagoenari ohe on bat emango diola? Lana behar duenari kontratua?
Benetan? Itxaropena izatea baino normalean hobe izaten da errealitatea onartzea. Datorkigunaren jabe egitea, aldaketaren zain egon, guztiak hobera egingo duelaren zain ez dugu denbora galtzen?
Egia da itxaropenak engainatu ahal gaituela, baina errealitatea onartzeak eta itxaropenik, ilusiorik, ez izateak, ez al gaitu konformismora eramaten? Nire ustez, gakoa ez dago gauzak hobera joango direnaren esperoan egotean, baizik eta egoerak hobera egiteko gu geuk zer egingo genukeen pentsatzean. Eta gero, ekitean.
Ekin dezagun bada!