Mila esker. Mila esker benetan egunero goxo eta gozo bihurtzeagatik. Une politak, bereziak, goxoak, gertukoak sortzen dituzuenei. Gertutik, urrunetik, sarean, kalean, telefonoz, txat bidez, pentsamendu soilez azukre goxo-goxoa bizitzari gehitzeagatik.
Elkarrizketa subrealistengatik, arriskutsuengatik, sinpleengatik, sakonengatik, azalekoengatik, barne-barnekoengatik, tweetengatik, emailengatik, kukuengatik, txoritxoengatik, laztanengatik, muxu birtualengatik, barreak lapurtzeagatik…
Eta zer litzateke bizitzaz azukrerik gabe? Goxo-goxo igarotako unerik gabe? Gozatu gabe? Bizi gabe?
Zerk gozatzen dizu zuri?
Gozatzen nauena da konturatzeak badudala oraindik zeredozer barruan, emozioren bat sentitzeko gaitasuna, ez nagoela hutsik, zerbait berezia eta pertsonala gordetzen dudala jabetzeak, egoera konkretuen gainetik, errealitatearen gainetik, eguneroko kontuak ondo edo txarto ateratzen diren gainetik.
Emozionatzeko dudan gaitasuna sentiarazteko normalean musika erabiltzen dut. Adibidez, Astor Piazzollaren doinu hau.
Oso kantu polita, mila esker.
Baina gomendio txiki bat, gogoratu sentitzen jarraitzeko ez duzula ezeren beharrik… bestela hilik egongo baitzinake. Gozatu bizitzaz, musikarekin ahal denean, eta barne doinuekin besteetan.
Zerk gozatzen nauen? Musikak: gustoko doinu bat beti delako lagungarri, hutsik ez sentitzeko, jabetzeko badudala oraindik zerbait barruan, hau da, emozionatzeko gai naizela.
Adibide bat,
Barkatuko didazu pedantea eta astuna jartzen banaiz. Clarice Lispector idazle brasildarraren esaldi hau dut gogoko: “No quiero la terrible limitación del que vive tan sólo de aquello capaz de tener sentido. Yo no: quiero una verdad inventada”. Beraz, sentitzeaz ari naizenean ez naiz ari beroa edo hotza sentitzeaz, “la verdad inventada” hortaz baino.
Eta zer den “la verdad inventada” hori? Adibidez,
Tira, bideoaren irudiak ez zaizkit gustatzen. Testua Pablo Nerudarena da, bere Soneto LXXXI, ingelesezko bertsioan, musika Luis Bacalov-ena, Il Postino filmeko soinu bandakoa, eta irakurleak Andy García eta Julia Roberts.
Ondorengo testua poemaren jatorrizko bertsioa da:
Ya eres mía. Reposa con tu sueño en mi sueño.
Amor, dolor, trabajos, deben dormir ahora.
Gira la noche sobre sus invisibles ruedas
y junto a mí eres pura como el ámbar dormido.
Ninguna más, amor, dormirá con mis sueños.
Irás, iremos juntos por las aguas del tiempo.
Ninguna viajará por la sombra conmigo,
sólo tú, siempreviva, siempre sol, siempre luna.
Ya tus manos abrieron los puños delicados
y dejaron caer suaves signos sin rumbo,
tus ojos se cerraron como dos alas grises,
mientras yo sigo el agua que llevas y me lleva:
la noche, el mundo, el viento devanan su destino,
y ya no soy sin ti sino sólo tu sueño.
Agur bat