Nahiaetaezina

Zaharregia zara hori egiteko, txikiegia horrela ibiltzeko, gazteegia beste hortarako…

Ikaragarria da jendeak besteon ekintzak epaitzeko duen joera… Norberak egiten duenari begiratu beharrean besteek egiten dutenari begira egoteko joera izugarria dago, eta begiratzeaz gain, beti beti beti epaitzekoa. Ze ondo! Baten ondoren etortzen dira “baina ez zara gazteegia?”, “ez da momentu ona”, “itxaron piska bat”, “haraino”, “han ez dago ezer” eta horrelako perlak… Besteon erabakiak ez ditugu errespetatzen.

Erabaki bat hartzean beti daude atzetik milioika arrazoi, eta horiei begiratu beharrean eraso errazera jotzen dugu, gazteegia, zaharregia, azkarregi, urrunegi, garestiegia, merkeegia, altuegia, hotzegia…

Berdin digu bestea zoriontsu izateak, beti zapuztuko dugu gure begi kritikoarekin.

Kalitatearen seinale eta blablablabla. Etiketa bat besterik ez. Eta konturatzen bazarete, ziurrenik ez da oso “euskal” izango…

Begira diezaiogun publizitateari. Pentsatu euskolabelen produktuen iragarkietan. Benga, saiatu pixka bat gehiago, ziur gogoratuko duzula baten bat. Horixe!

Noiztik izaten dute gure behiek horrelako eguraldi puska normalean? Noiztik gure tomateek horrelako eguzki izpiak? Ez, lagunok. Iragarkian agertzen direnak badira labeldun produktuak, Jamaika ingurukoak dira, ez euskaldunak. Ala akaso publizitate teknika bat izango ote da?

Nork sinisten du Euskal Herriaren egunerokotasunaren adierazgarri denik eguraldi hori? Euskal Herria Tropikala!

Nahikoa dugu eraso sexistekin, nahikoa da edozein motako erasoekin. Errespeta gaitzatela behingoz, errespeta ditzagun besteak. Ezin dut ulertu nola, gaua eta alkoholaren (edo auskalo zeren) aitzakiapean harrotu eta “jainko” sentitzen direnen jokaera. Hau nahi dut eta lortzeko eskubidea dut nahi dudalako eta kitto. Eta bost axola besteek nahi ote duten edo ez, besteen eskubideak, besteen askatasunak.

Nazkatuta nago behin eta berriro entzuten erasoak izan direla gauez, normalean, neska gazteen aurka. Nazkatua nago, eta beldurra ematen dit geroz eta maizago entzuten ditudala horrelakoak nire inguruan. Ez naiz seguru sentitzen gauez, kalean. Nik ere izan nuen susto bat asteazken gauean. Besotik gogor bi eskuez heldu ninduen gizon batek, ubelduak dauzkat. Bere lagun bat aurkeztu nahi omen zidan bakarrik. Gogor tiratu behar izan nuen alde egiteko, eta bakarrik ez nindoanez, azkenean nire bikoteak bultza behar izan zion ni askatzeko.

Inseguridadea, mina, amorrua eta beldurra. Kale erdian izan zen, jendez inguraturik eta bere lagunak barrez. Hor dago arazoa, onespen sozialean. Nik norbait beste bati besotik tiraka ikusten badut, ez dut barrerik egiten ez dut animatzen. Txotxolo gehiegi munduan.

Eta Andoaineko erasoa izugarria. Ondo jartzea espero dut neska berehala. Eta txotxolo gixajo horiek guztiak sar ditzatela zulo batean, eta ez daitezela gehiago sortu. Nahikoa da!

Mila esker. Mila esker benetan egunero goxo eta gozo bihurtzeagatik. Une politak, bereziak, goxoak, gertukoak sortzen dituzuenei. Gertutik, urrunetik, sarean, kalean, telefonoz, txat bidez, pentsamendu soilez azukre goxo-goxoa bizitzari gehitzeagatik.

Elkarrizketa subrealistengatik, arriskutsuengatik, sinpleengatik, sakonengatik, azalekoengatik, barne-barnekoengatik, tweetengatik, emailengatik, kukuengatik, txoritxoengatik, laztanengatik, muxu birtualengatik, barreak lapurtzeagatik…

Eta zer litzateke bizitzaz azukrerik gabe? Goxo-goxo igarotako unerik gabe? Gozatu gabe? Bizi gabe?

Zerk gozatzen dizu zuri?

Izugarri gustatzen zaizkit Mixta garagardoaren iragarkiak, behin eta berriz ikusi arren barrea eragiten didate. Hain sinpleak, hain presupuesto baxukoak eta izugarri onak dira.

Publizitatearen mundua konplikatua da, ideia on baten menpe egon behar da, ikusleen arabera, produktuaren arabera, garaiaren arabera, euskarriaren arabera… eta geroz eta iragarki landuagoak ikusten ditugu egunero, istorio osoak segundo gutxi batzuetan, izugarrizko dirutza eta lana dutenak atzean… eta niri azkenean sinpleenak gustatzen zaizkit.

Mixto, ¿y tú? Mixta!

Eta gaurkoan ere atez ateko hondakinen bilketaren ondorioekin nator, ez politiko edo ekonomikoekin horiek azaltzeko nahikoa datu badaude, eta datuak ez dira sinistu behar, direnak dira.

Ondorio sozial eta psikologiekin nator. Gizonak tabernetara edo putetxera eramateaz aparte nator gaurkoan. Izugarrizko eragin psikologikoa du atez ateko bilketan murgiltzeak, obsesibo bihurtzen zara gutxinaka. Bai, obsesiboa da. Bat-batean esku-tartean duzun edozer zein ontzitara bota eta zein egunetan jaitsi behar duzun pentsatzen hasten zara. Eta parrandan gaizki sentitzen zara plastikozko basoa ematen dizutenean eta birziklatzeko ontzirik ez dagoenean. Tragoa bukatu eta zabor bila hasten zara. Ez dago. Eta orain zer?

Tragedia. Gaizki sentitzen zara barran utzi edo lurrera botatzean. Lagunok, atez atekoa uste baina indartsuagoa da!

Ba al dago ezer hoberik?

Beti iruditu izan zait tristea tabu kontzeptua. Beti iruditu zait tristea gizartean hainbeste gauza tabuak izatea, ezin da gauza askotaz hitz egin, ezin da milioika gauzez hitz egin. Eta geroz eta gauza gehiago direla iruditzen zait. Kalean eguraldiaz besterik ez hitz egitera iritsiko garen beldur naiz.

Baina tristea iruditzen zaidan arren, eta tabuak apurtzen saiatzen naizen arren, nire iritzia adierazten… hitz batek beldurra ematen didala ohartu naiz… hori da nire benetako tabua. Eta ez, ez dut zein den esango… tabua da eta…

Zergatik behar ditugu tabuak?

Izugarri gustatzen zaizkit harritzen nauten pertsonak. Gaitasun zoragarria iruditzen zait besteak harritzekoa, onerako zein txarrerako. Eta askoz gehiago gustatzen zait harritua izatea.

Filosofiako irakasle batek esan zigun behin, haur izatetik heldu izaterako urratsa harritua izateko gaitasuna galtzea zela, edozein gauza ikusi eta jakinmina  galtzea. Eta une hartan ohartu nintzen ia-ia gaitasun hori galduta nuela… eta ez galtzea erabaki nuen. Asko maite dut harritua izatea. Eta miretsi egiten ditut egunero harritzen nauten pertsonak.

Eta oraindik politagoa eta interesgarriagoa izaten da, espero ez duzun norbaitek, bene-benetan harritzen zaituenean; onerako edo txarrerako.

Harritu al zarete azken aldian? Jakinmina izan duzue bat-batean? Eta horrek kilimak edukiko al ditu? Saiatu zarete deskubritzen? Gerturatu, ikusi, usaindu, ukitu, entzun, dastatu… harritu. Ireki garunak, gozatu inguruaz… harritu zaitezte. Bidaia on.

Joera handia dugu gauzak esan gabekoen pilan uztekoa, handiegia. Hori da gure beste ezaugarrietako bat, esan gabe uztea benetan esan behar diren milaka gauza. Onak eta txarrak.

Haserrealdi gehienetan ez dugu esaten sentitzen duguna, ez dugu esaten zergatik gauden haserre, ez dugu esaten zerk ematen digun hainbeste min. Pozik gaudenean ez dugu benetako zergatia esaten. Triste gaudenean ez dugu onartu nahi izaten, zerbait gogoko dugunean isilik geratzen gara, isilik geratzen gara, isilik geratzen gara.

Baina esan gabekoen pila etengabe hazten doanean… gauzak okertzen hasten dira. Eta pila horrek guri eta gure ingurukoei ematen die min. Eta esan gabekoen pila hustu egin behar izaten dugu, lehertu egiten gara… ez, nik pila hori ahalik eta txikien egingo dudala erabaki dut. Ahalik eta txikiena. Pila horren pisua ez dut eduki nahi gainean. Ez dut edukiko.

Eta zeurea? Nola dabil zeure pila azken aldian?

Edozer lapurtu daitekeen garaiean bizi gara, etxeak, kotxeak, furgonetak, boltsoak, mugikorrak, portatilak, gibelak, identitateak, dirua, bikoteak… bizitzak. Dena lapur diezaguke edonork edozein unetan.

Baina lapur guztiak ez dira gaiztoak. Badira behar duenari emateko lapurtzen duten gutxi batzuk, beno, edo hori entzun nion norbaiti noizbait… eta badira behar hutsagatik lapurtzen duten asko eta asko, geroz eta gehiago gainera. Baina badira oraindik hobeak diren beste lapur batzuk ere, konturatu gabe irribarreak lapurtzen dizkigutenak. Agertu edo kuku bat egitearekin irribarre eginarazten digutenak haserre edo triste baldin bagaude ere.

Horrelako lapurrak denok izan beharko genituzke inguruan, ziur, beste lapurrak gutxitzen lagunduko luketela.

Gaur bisita izan dugu haurren aurtengo azken antzerki klasean. Eta polita izan da. Polita izan da haurrei lagun bat etorriko zela esan diedan unea, poz-pozik jarri dira. Besarkada handi batekin hartuko zutela esan dute… ah! baina neska bada bakarrik batez jarraiturik. Mutila zela esan eta harridura aurpegiak. Zure nobioa etorriko da? Nik ezetz… harridura aurpegi gehiago.

Antzerkia egiten dugun gelara iritsi eta txoko guztietan bilatu dute, komunetan, aldagelan… EZ DAGO INOR! handi bat esan duen arte taldeko bixienak. Geroago etorriko da etortzekotan batekin zalantzan jarri ditut. Bat-batean, “Nahia, hor dago zure laguna” entzun da. Haur guztiak kanpora begira, ni urduri. Besarkadarena gogorarazi diet. Sartu da; besarkadarik ez. Ni heldu naute besarkatu behar zutenek eta ez naute askatu eseri den arte. Klasearekin jarraitzen saiatu gara, baina…

Sinestezina, haurrak lotsatuta, irakaslea lotsatuta, laguna lotsatuta… zer gertatzen zen? Auskalo! Energia berezi batek hartu du gela, eta desastre bat izan da. Baina desastre oso polita. Esperientzia gazi-gozoa, momentu oso politekin. Pena kamera boltsoan geratu dela.

Eta azken eguna zen, eta besarkada eta muxu pila banatu ditugu bukaeran. Ume zoragarriak dira. Ea irailean berriro batera egoterik dugun. Mila esker haurrei. Mila esker bisitagatik.

Zergatik egiten du jendeak “tolés”? Galdetu dit gaur ikasle batek. Eta ni zuri. Zertaz ari zen jakin gabe.

Zergatik egiten du jendeak “tolés” hondartzan? Eta nik… Ah!!!!!! “Top less” esan nahi duzu? Eta beste ikasleak barrez. Ikaslea harrituta, ea zergatik ez ote genion lehenengoan ulertu…

Eta nire erantzuna, betikoa, eta zergatik ez da egin behar? “Porque hay tias que no tienen tetas para enseñar”, beste ikasleak barrez, ni isil-isilik. Ikasleak erantzun zain. Eta nire erantzuna, eta nolakoak izan behar dira titiak erakutsi ahal izateko?

“Jode Nahia, ya estas con que todos tienen derecho de decidir lo que hacer…”.

Eta beste ikasle batek gure iluminatuari, zuk ez duzu “tolés” egiten (barre artean)? “Yo soy tío y no tengo tetas”. Barre algarak.

Pena nireak baina handiagoak direla bereak. Baina berak “tolés” egiten du arazo eta begirada arrarorik gabe, mutila da noski. Oraindik badago “tolésa” gaizki ikusten duen jende ugari… zeinen aurrerakoiak garen…

Helduen mundua bi zatitan banatua dago; eta ez, ez naiz ohiko banaketez ari… ez pobreak ala dirudunak, ez emakumeak ala gizonak, ez zoriontsuak ala tristeak… helduen mundua kafea hartzen dutenen eta ez dutenen artean banatzen da.

Zer egin ez dakizunean “goazen kafe bat hartzera” eta ez, kafea hartzen ez dugunok arazoak ditugu tabernako barraren aurrean, zer hartu… dilema. Lanean, kafe makina dago baina ez du infusiorik ez beste ezer, kafea edo txokolate beroa… dilema, beraz, kaferik hartzen ez dugunek ez ditugu 5 minutuko etenaldiak.

Bazkal/afalosteetan kafeen unea iristean… eta mila unetan. Ezingo dugu beti freskagarri bat hartu, ez ardoa, ez garagardoa, ez mostoa…. eta infusio bat eskatzen badugu kafe bat eskatu duen pertsona batekin, ziur gure zain edukiko dugula…

Kafearen aurkako kanpaina bat egin beharko genuke!

Txikitatik entzun izan dut Laboaren musika etxean, irratian, ikastolan… eta beti utzi nau sentipen arraro batekin. Bere mezuak ondo ulertze ezaren sentipenarekin. Zalantzan.

Eta gaur MIKELENAK antzerki obra  (Alex Tello) aurkeztuko dugu oholtzan. Eta Mikel bera bezalako obra da, zalantzan uzten duena, edo hori espero dugu behintzat… Eta Mikelen abestiak berriro, behin eta berriz entzutera eraman nau gaur goizean. Eta orain arte jaso ez nituen mezuak jasotzen ari naiz. Uste dut, entzunaldi bakoitzean gauza berriak jasotzen ditudala.

Eta hortarako gaitasunik ez du edonork,  horrelako sormena…

Mila esker Laboa!

Hilabeteetan luzatzen den prozesua, ilusioz, minez, pozez, tristuraz, malkoez,kanta goxoz, janari goxoz, mimoz, besarkadaz, muxuz eta begiradaz betetzen den prozesua da.

Energia eta indar guztia helburu bakar batekin, dena ondo ateratzea, arazorik ez egotea.

Eta itxaron egin behar, ez dago besterik, itxaron eta zaindu, arlo guztiak gertutik zaindu, goxatu eta gozatu. Egunero, egunez egun eta azken hilabetetan uneoro. Behar den guztia prest eduki une handirako, lasaitasuna mantendu…

Arnastu.

Hartu arnasa!

Eta iristen da unea. Zerbaitek esaten dizu unea iritsi dela. Zure barnetik ateratzeko ordua, munduratzekoa. Eta ez dakizu dena prest duzun, nahikoa zaindu duzun… ez dago atzera bueltarik. Denak berdin dio orain.

Tik-tak.

Tik-tak.

Badator munduratzea. Aurkezpen handia. Festa eta alaitasunez gozatzea amets. Errealitateak aginduko du. Ea ez digun min gehiegirik ematen, ez dut epiduralik nahi.

Azken asteetako polemika guztiaren gainetik, eraso eta gezurren gainetik iritsi da Hernanin Atez Atekoarekin hasteko eguna. Orain denon txanda da! Denok ikasi beharko dugu; sistema berrira ohitu eta gure hondakinen inguruko kontzientzia har­tzeko momentua da. Eta denon artean egingo dugu bidea, poliki-poliki, baina urrats sendoak emanez.

Gogoz hartuko dugu Atez Atekoa batzuek, eta beste ba­tzuek beraien haserrea baretzearekin ikusiko dute ez dela batere zaila, ohitura kontua dela. Ziur ongi egingo dugula eta etorkizun hobea eraikiko dugula. Animo! Eta Ongi Etorri Atez Atekoari.

http://www.kronika.net/index.php?&Sec=04&Cod=309&Act=11